jak_viecier

Цікава, што пасля хваробы свет падаецца ідэальным.Паспрабую захаваць гэтыя адчуванні. Быў такі момант учора, калі падумала, што мне больш нічога ня свеціць, але сёння прачнулася з 35,5. ЖЫВУ!:))Даўно ня слухала ULIS, сёння неяк ўсе тэксты і астатняе ўспрымалася інакш, напэўна крыху падараслела, тым болей раней вабілі цяжкія альбомы, а зараз пацягнула на старажытныя. Вось так...Слухаю рэтра, крэслю галерэю сучаснага мастацтва ў стылі японскага мінімалізму. Жадаецца перайсці ў жыцці на беларускую мову, але ўсе мае спробы заўжды абламваюцца недзе на тыдні практыкі.Паглядзела сёння "Хаціко" можа і банальна, але вельмі душэўна.:)

Прайсці па заснежаных вуліцах
Шэрага гораду...
Са старым "зенітам"
І тваёй усмешкай.
Зачыненыя кавярні не пазнаюць нас,
Бо святло, калі ідзе праз шкло,
Змяняе колер,
Як людзі, што жывуць у праменні веры і жыцця.

Перамалёўваць Давінчы,
Седзячы на падваконні.
Пад музыку, запісаную сябрам,
Мільярды ліній сыходзяцца ў жыццё,
Што мінае з хуткасцю маёй усмешкі.