jak_viecier

Дапамажыце!!!

Патрэбная такая ці проста брутальная пушка (цацачная, пажадана=) на тыдзень для навагодняга прыкіду)
З мяне - піва-сокі-воды-шакалад-і т.п.)

а вы чулі як крычаць дзяўчыны? год таму пасьля вечарыны "фэст аднаго верша" быў зроблены першы запіс у гэты жч. сёньня вечарына была зноў. імкліва чыталі-пляскалі ў далоні, а напрыканцы першы раз за жыцьцё я ўбачыў і пачуў эпілептычны прыпадак. сярод асяродку мастацтва і размоваў пра культуру дзяўчына ўпала і закрычала. закрычала і сьцерла ўсе мажлівыя асяродкі і падзелы. такі па-за мастацкі крык.

Паэтычны вечар у музеі Янкі Купалы і жахлівыя казкі

Схадзіў на паэтычны вечар. Чужыя вершы паслухаў, свой прачытаў. Было шмат паэтаў, шмат лірыкі, шмат узнагарод і прызоў, шмат словаў пра пазітыў і святы... А я пятую гадзіну не магу пазбавіцца ад гнятлівага настрою, бо, калі я скончыў выступ, сказаўшы, што з усіх вершаў дасланых на конкурс ананімна я не сумняваўся ў сваім выбары, бо ведаю пра свой выбар, не мог я прамінуць і не адзначыць верш, які напісала бландынка... Толькі прагучала слова "бландынка", як да мяне пад ногі ўпала дзяўчына. У яе здарыўся эпілептычны прыпадак. Кроў пацякла з роту. Паэтка Мартысевіч не разгубілася, дастала аднекуль грабенчык і ўставіла яго паміж акрываўленых зубоў. Паэт Хадановіч заперажываў, і прашаптаў, што прачытаны ім радок "не зваліўся ніхто з табурэткі" выглядае цяпер варажбою. Я занурыўся ў сябе. Ачомаўся толькі тады, калі вядучы Барташ, гучна абвясціў, што я паабяцаў правесці вечар прысвечаны жахалкам - кароткім урбаністычным казкам з дрэнным заканчэннем.

сёньня была на майстрах-класах па літаратурнай крытыцы, зладжаных літаратурна-мастацкім часопісам "Дзеяслоў".

Міхась Тычына, гаворачы пра прозу 20-х гадоў, сказаў, што ёй было гістарычнае апраўданьне. падумалася: гістЭрычнае сюды болей пасуе...

Опубликовано на blog.olegti.com

Па “Пірамедзе Ліннея” — у “Каляровую Затоку”боўць!

“У мяне добрая імя: Пятро-вядро-метро… і дабро!” — пажартаваў Пятро Васючэнка на прэзентацыі сваёй кнігі “Ад тэксту да хранатопа”. Наконт вядра ды мятра не ўпэўненая, а вось добро — дакладна пра Пятра Васільевіча. Калі вы бачылі яго быццам крыху стомленную постаць, вялікія акуляры і добрую, бы вінаватую, усьмешку, тады вы мяне зразумееце. А калі яшчэ й казкі ягоныя чыталі…

Пятро Васільевіч для мяне — аўтарытэт. У першую чаргу як выкладчык, літаратуразнаўца, крытык. На семінары па старажытнай беларуская літаратуры, якія вёў у нас, будучых журналістаў, Пятро Васільевіч, варта было хадзіць хаця б дзеля таго, каб паслухаць, як выкладчык (тады яшчэ я ня ведала, што ў ім хаваюцца пісьменнік, драматург, казачнік, крытык, навуковец…) расказвае пра Барысавы камяні, што на Полаччыне (пасля прыйшло веданне таго, што надпісы на камянях — пятрогліфы — сталі асобным і асабістым жанрам Пятра Васючэнкі. Дарэчы! Імя “Пётр” азнае нішто іншае як камень. То бок пятрогліфы — надпісы на камені — ужо ніякі тапор ня возьме) ці пра “Лабірынты” Ластоўскага…

Незадоўга да заліку набыла ў кнігарні яго кнігу “Адлюстраванні першатвора” (літаратура ў філалагемах і пятрогліфах). Падумала тады яшчэ: “Цікава… Пятро Васільевіч піша! Ды яшчэ нейкія філалагемы выдумаў…” Зараз гэта ўзгадваецца з усьмешкай, ды й чытаецца кніга па-іншаму… А кніга гэтая, дарэчы, пачала раскрываць для мяне шматгранную асобу выкладчыка. Пасля былі “Беларуская літаратура і свет”, напісаныя ў суаўтарстве з Лявонам Баршчэўскім ды Міхасём Тычынам, п’еса для падлеткаў “Рыцар Ордэна Сонца”…

 ( Лінней, бестрыярый, кузуркі і іншыя (-ае) )

Пераказ верша Веры Рыч:

На якой такой мове усе размаўлялі ў Эдэме?


Мо д'ябал спакушаў Яе
Нямецкім словам?

«Гудыбрас»

На якой такой мове усе размаўлялі ў зялёным Эдэме?
Дзеля Бога, не трэба казаць пра яўрэйскае светлае слова,
Бо мой верш, такім чынам, заглухне і звяне адразу,
І пытанне цяжкое ніколі не знойдзе патрэбных адказаў.

Гудыбрас вельмі мудра паставіў пытанне.
Шмат начэй і шмат дзён я шукала рашэнне,
У задушлівай цемры сумневаў блукала бясконца.
Я шукала матывы і тэмы, падказкі і знакі…

Гудыбрас запытаўя: мо словам жалезным нямецкім
Д'ябал думкі абгортваў свае, нібы чорнай паперай?
Ён смяяўся і лаяўся, енчыў, скуголіў… Ён спяваў, гергатаў,
Покі не перакінуўся ў цела вялізнай брунатнай змяюкі…

Так, нямецкая мова прыдатная для спакушэння,
І не толькі каб звесці у зманы цнатлівую чыстую Еву,
Падарыўшы ёй яблык агніста-чырвоны і сакавіты,
Ад якога вядзецца адлік чалавечым бясконцым пакутам.

Пагадзіся, што мова нямецкая цяжкая для вывучэння.
Яе правілы могуць у вучня старанага выклікаць горыч,
Нават самы дасціпны настаўнік нямецкае мовы
Мусіць шмат намагацца, каб адпрацаваць дробны грошык.

Але д'ябал, бяспрэчна, разумны, разважлівы й прагны
Да навук самых розных і самых сакладаных у свеце.
Ён, нажаль, бессмяротны, і ў часе не абмежаваны,
Мову можа вучыць і вучыць ён бясконца…

Д'ябал здатны засвоіць і вывучыць мову любую,
Праз любую вядомую мову ён чыніць спакусы.
Шмат народаў і нацый пачулі ад д'ябла ласкавае слова.
Але ж немцы – яны абяцалі наш свет ўдасканаліць імгненна!

Фауст – доктар і майстар нямецкі, вынаходнік друкарні...
Спадзяюся, ты ўсё яшчэ помніш пра гэтага майстра, які
Мог прумусіць пякельныя чорныя сілы працаваць на яго.
Нават Фауст і той спакусіўся, а потым абрынуўся ў бездань.

А яшчэ адзін немец, што думаў пра Божую справу ды шукаў
І шукаў, як царкву ўдасканаліць, паправіць, ачысціць…
Нават ён, нават Лютар быў д'яблам ліхім скарыстаны!
Хрысціяне, паверыўшы Лютару, йшлі забіваць хрысціян.

Так, нямецкая мова цяжкая, грувасткая, жорсткая
Нават для д'ябла. Нават ён адпакутаваў, вучачы мову крыжакаў.
Толькі ён спадзяваўся, што мова крыжакаў прыдасца аднойчы,
Бо на ёй, менавіта на ёй будзе надыктаваны "MEIN KAMPF".

( What language did they speak in Eden? )

апошняе з каментароў да рэйтынга найлепшых кніг, што на сайце НН: "Насмяшылі.. Дзе Ася Паплаўская , а дзе літаратура. Яна сама хоць нешта з таго чытала? Дзіцячы садок нейкі."

последняя дурацкая картинка в этом году

дальше будет позитив!!!

Опубликовано на blog.olegti.com

( You are about to view content that may not be appropriate for minors. )

Апошнім часам, у маім доме даволі часта пачала з'яўляцца
мілая жанчына падобная да шыкоўнай шакаладкі.
Пасля супрацоўніцтва з групай "Ласковый май",
я роўна стаўлюся да ўсіх, хто спявае.
Галоўнае, каб яны мне працаваць не заміналі )))

2009-1979. Міця і пераклады

Некалі Міця Мізгулін перакладаў мае вершы на рускую мову, а я таксама мусіў перакладаць ягоную лірыку. Мусіў, а зрабіў па-беларуску толькі верлібр “Шкадаванне”. Цяпер, каб не шкадаваць пра недаробленае і нязробленае, узяў і зрабіў яшчэ адзін пераклад:

Ці трэба…

На першы пуць прыбудзе поезд, які імчаў-ляцеў здалёку.
На стыках колы грукаталі. Змрок рэзала святло ад фар.
На першы пуць прыбудзе поезд з далёкага Ўладзівастока.
Там, як і тут, таксама восень з лістотай яркай, што пажар.

Цягнік спыняецца павольна… І я падумаў: а ці трэба
сем дзён у паўпустым вагоне, ляцець у змрочны незварот,
каб зноў наноў пабачыць восень, халодны дождж пад шэрым небам,
Лісты, што нібы за галіну, чапляюцца за чорны дрот.

( 1979 )

Ночь и тишина, данная навек.
Дождь, а может быть падает снег.
Всё равно, бесконечной надеждой согрет,
Я вдали вижу город, которого нет.

Где легко найти страннику приют.
Где наверняка помнят и ждут.
День за днём, то теряя, то путая след, 
Я иду в этот город, которого нет. 

Там для меня горит очаг, 
Как вечный знак забытых истин. 
Мне до него последний шаг, 
И этот шаг длиннее жизни.

Кто ответит мне, что судьбой дано? 
Пусть об этом знать на суждено. 
Может быть, за порогом растраченных лет 
Я найду этот город, которого нет.

Там для меня горит очаг, 
Как вечный знак забытых истин. 
Мне до него последний шаг, 
И этот шаг длиннее жизни.

Там для меня горит очаг, 
Как вечный знак забытых истин. 
Мне до него последний шаг, 
И этот шаг длиннее жизни.

И.Корнелюк - Город, которого нет

*

Пад ледзяным даж-
джом закурвае цыга-
рэту Дзед Мароз…

Сёлета найлепшай кнігай, на думку экспертаў «НН», стала «Нацыянальнасць — Беларус» гісторыка Алега Латышонка.

і мой прыватны рэйтынг найлепшага:

Ася Паплаўская, літаратурны журналіст:

1. Уладзімір Някляеў. Цэнтр Еўропы. — Мінск: Медысонт/ Кнігарня пісьменніка.
2. Віктар Казько. Бунт незапатрабаванага праху. — Мінск: Логвінаў/Кнігарня «Наша Ніва».
3. Вольга Іпатава. Знак вялікага магістра. — Мінск: Медысонт/ Кнігарня пісьменніка.
4. Андрэй Федарэнка. Нічые. — Мінск: Мастацкая літаратура.
5. Кастусь Цвірка. Воўчая выспа. — Мінск: Медысонт/ Кнігарня пісьменніка.
6. Барыс Пятровіч. Піліпікі. Мінск: — Галіяфы.
7. Віктар Вальтар. Выбраныя творы. — Мінск: Кнігазбор.
8. Леанід Дранько‑Майсюк. Анёлак і я. — Мінск: Галіяфы.
9. Уладзімір Арлоў. Усё па‑ранейшаму, толькі імёны змяніліся. — Мінск: Логвінаў/ Кнігарня «Наша Ніва».
10. Ігар Бабкоў. Засынаць, прачынацца, слухаць галасы рыб. — Мінск: Логвінаў.


... і адразу ж рэакцыя некага (некай) МК: "Сьмеху варта – Ася Паплаўская ў экспэртах". Сапраўды сьмеху варта. Настрой узьнялі вы мне, МК. дзякуй! :)) 

а мадэратарам сайту НН даўно час задумацца, як спыніць бязглуздыя сваркі і абразы, што разварочваюцца на сайце газеты. куды ні зайдзі ў каментары — суцэльнае аблівалава брудам. Адчуванне складваецца, што НН чытаюць спрэс дэбілы і злыдні, што нічога з сябе не ўяўляюць. А гэта - я ведаю - няпраўда.

ну у меня тут рождество всюду
так что я решил не отставать:

p. s.: это только у меня или у всех перед новым годом такое настроение? :)
p. p. s.: на самом деле, я вас всех люблю :))
берегите себя и то, что вам дорого радости всем!

Опубликовано на blog.olegti.com

Як і Тык

Яку якава, а Тыку тыкава. Хіба ёсць сумневы? Ёсць! Бо Як лічыць найгалоўнейшым у рэчы якасць, а Тык у рэчы любіць функцыянальнасць. Як яскравы, а тык тэхнічны. Сыдуцца Як з Тыкам і спрачаюцца. Спрэчка, зазвычай, пераходзіць у сварку, а тая, часам, і бойкай заканчваецца. Як якасна б’е Тыку ў нюхаўку, а той наносіць тэхнічны ўдар Яку ў вуха. Сілы ў Яка і Тыка аднолькавыя, таму бойкі заканчваюцца хутка. Гэта першая сутычка Яка з Тыкам была доўгай, а скончылася ўсё адно нічым, бо Тыку тыкава, а Яку якава. Усе ведаюць, што кожнаму сваё. Толькі Як з Тыкам ніяк не прымуць простай ісціны, спрачаюцца, сварацца і б’юцца бясконца.

Сябры, заўтра майго эфіра на НЭТрадыё ня будзе. Гэта ня я так хачу. так трэба :(  

наступны выпадае на 1 студзеня. таксама будзем адпачываць... а хто й сьвяткаваць

Сустэнемся 8 студзеня. у новым годзе... з новымі сіламі, марамі, спадзяваньня...